Każda z czytelniczek bloga może wysłać do mnie – także anonimowo – opowieść o swojej drodze mlecznej o walkach jakie stoczyła, żeby udało się karmić dziecko tym co najlepsze – mlekiem mamy. Forma tej opowieści może być dowolna.
Wiem, że takie historie mogą napełnić serca i umysły mam karmiących piersią a będących w kryzysie nadzieją i siłą, której na pewno potrzebują.
Chciałabym się podzielić z innymi mamami naszą historią tak naprawdę od męki po zupełny luz.
Ciąża była wyczekiwana, chciałam dla swojego dzieciątka jak najlepiej jednak nigdy nie zastanawiałam się dłużej nad kwestią karmienia.
Ba nawet wydawało mi się to trochę obrzydliwe więc nie byłam pewna czy chce.
Oczywiście wszystko było dopięte na ostatni guzik, łóżeczko, wózek, wyprasowane ubranka poukładane w kosteczkę.
Teraz mnie to śmieszy jak mogłam być tak naiwna, dać się zapędzić producentom w ten wir kupowania a nie skupiłam się na najważniejszej kwestii pokarmu mojego dziecka.
Udzielałam się na różnych forach, niektóre mamy już w ciąży kupowały butelki i nawet mleko modyfikowane .
Jako że jestem osobą oszczędną żal mi było wydać pieniążki na coś o nawet nie wiedziałam czy się przyda, więc poszłam na żywioł.
Synek urodził się o czasie, poród naprawdę wspominam pozytywnie, był pięknym, zdrowym chłopcem.
Gdy mi go położono na brzuch zaczął po chwili pełznąć w stronę jedzonka
Chyba wtedy poczułam że to jest to, sama natura.
Podczas ponad 2 godzinnego kontaktu skóra do skóry synek był ciągle przy jednej piersi (bałam się go ruszyć)
do tego śmiesznie mlaskał, dzięki temu pęknie mi załatwił sutka 😉
Pobyt w szpitalu koszmarny. Z dnia na dzień czułam się coraz gorzej do tego synek był bardzo niespokojny.
Ciągle chciał ssać, ja nie wiedziałam czy dobrze go przystawiam, tak naprawdę nic nie wiedziałam a pomoc była praktycznie zerowa.
Do tego koleżanka z łóżka strasząca bólami brzuszka po obiadach dzięki czemu bałam się cokolwiek wziąć do ust.
Niestety podawałam dziecku smoczek bo ubzdurałam sobie że ma silny odruch ssania.
Na koniec pobytu w szpitalu przyszła neonatolog która dosłownie mnie nastraszyła że jak tak dalej pójdzie wyląduje dziecko moje na odwodnieniu bo spadło z wagi.
Dopiero pod koniec pobytu dowiedziałam się że mam płaskie brodawki oraz żeby kupić nakładki (były nawet dostępne w szpitalu)
Na dodatek lekarka dała mi zapas mleka z poleceniem dokarmiania.
W domu nie było lepiej. Od razu po powrocie dostałam nawału i mąż musiał lecieć po laktator który dał minimalną ulgę. Całe szczęście przeszło.
Mieliśmy duży problem z przystawianiem, ja miałam kompletnie poranione brodawki, doszło do tego że nawet krew leciała.
Położna która przyszła do domu (była 2 razy) poleciła odciągnąć i sprawdzić ile jest mleka oraz aby na jakiś czas przestać karmić z obolałej piersi albo co drugie karmienie.
Laktator to była kolejna udręka, to ściąganie mleka, dłużyło się a wcale więcej nie było.
Ile wylanych łez mnie to kosztowało ile nerwów to wiem tylko ja sama.
Po drodze pobyty w szpitalu z powodu żółtaczki,
Wspierał mnie tylko mąż a i on miewał chwile zwątpienia kiedy widział moje nocne wycie z każdym karmieniem.
Na dodatek ciągłe gadanie znajomych, rodziny aby podać mm, że na pewno głodny dlatego płacze, na pewno moje mleko mu nie służy doszło do tego że myślałam o uczuleniu synka na moje mleko :o.
Czułam terror mleka modyfikowanego, tak to sobie nazwałam.
Oczywiście zaliczyłam 2 zastoje z gorączką i objawami grypowymi, kryzysy laktacyjne, kolki i inne tego typu uroki.
Kilka razy podawaliśmy też mm ale kiedy kolejna puszka została wyrzucona (trwałość to jakoś 3-4tyg) powiedziałam koniec.
Pierwsze 3 miesiące wspominam jako krew, pot i łzy i staram się wymazać je z pamięci.
Ogólnie byłam strasznie uparta, sama nie wiem czemu. Zawzięłam się i choć nie raz karmiłam z zaciśniętymi zębami przez łzy to wiedziałam wewnętrznie że muszę.
Kiedy odpuściłam zupełnie, wrzuciłam na luz cudownym trafem wszystko się unormowało i mogliśmy się nareszcie cieszyć z tego dobrodziejstwa jakim jest karmienie.
I tak oto z wystraszonej nic nie wiedzącej dziewczyny stałam się świadomą maniaczką karmienia
Nie ukrywam że ogromne znaczenie miały i mają dla mnie strony poświęcone tej tematyce a w szczególności blogi i relacje mam doświadczających podobnych historii.
Żałuję tylko jednego, że już w ciąży nie zainteresowałam się tematem, że wtedy nie przyszło mi do głowy poszukać doradczyni laktacyjnej.
Teraz mija 16 miesięcy naszej drogi mlecznej i oby trwało. Jestem z siebie dumna i szczęśliwa, że się nam udało i choć czasem naprawdę mnie wkurza kiedy syn robi akrobacje przy piersi to chwila gdy na ich widok rechocze ze śmiechu, radości a potem w odprężeniu i błogości pije mleczko jest bezcenna.
Serdecznie pozdrawiam wszystkie mamusie.
Wiola
A na koniec, film stworzony przez Kwartalnik Laktacyjny – widziałyście już?
…każdy miesiąc się liczy
Komentarze