Zdejmuj kaloszki, nie zdejmuj kaloszków

Jak już wszyscy wiedzą z wpisu o prawie jazdy, poruszam się po mieście komunikacją miejską. Młody sobie siada przy oknie i kontempluje oraz omawia widoki za oknem, a ja sobie jednym okiem czytam, czy nadrabiam zaległości mailowe, a drugim okiem oczywiście doglądam Młodego.

Ostatnio jechaliśmy jeszcze z wózeczkiem na drugi koniec miasta. Wyjęłam dziecko z wózka, jego noga od przedpokoju domu nie dotknęła podłogi, posadziłam przy oknie i jedziemy. Na chwilę Młody uklęknął na siedzeniu i nagle zza moich pleców słyszę huknięcie umoralniającego tonu:

– Niech Pani go posadzi, bo brudzi siedzenie!

Siedzenia co prawda nie brudził, bo nóżki miał nadal poza fotelem, ale faktycznie to nie jest najbezpieczniejszy sposób na podróżowanie autobusem. Usadziłam więc dziecko normalnie i tyle, mimo iż sposób zwracanie się do obcej osoby w wykonaniu tej kobiety, był dla mnie nie do przyjęcia.

Nie chcąc znów się narazić na krzyki oburzonych osób, mimo że podkreślam – moje dziecko nie stało na siedzeniu, teraz sadzam dziecko i zdejmuje mu butki i niech sobie trzyma te nogi gdzie chce. Tak tez zrobiłam ostatnio i jak tylko kaloszki zostały zdjęte, zza moich pleców usłyszałam:

– Jezu, niech mu Pani nałoży te kaloszki, przecież nogi mu zmarzną!

Społeczeństwu nie dogodzisz, ot co! A napiszę jeszcze, że kiedy zostałam ofukana przez oburzoną Panią, że brudzę siedzenia, a potem ktoś tam przecież siada pupą, to kilka miejsc dalej leżał rozwalony na dwóch fotelach bezdomny z siatami. Ciekawe czy miał bilet, bo odniosłam wrażenie, że on jednak bardziej brudził te fotele niż mój syn muśnięciem buta. Czy ktoś mu zwrócił uwagę? Chciałoby się!

Jakoś tak łatwo przychodzi wrzeszczenie na matki, że dziecko coś tam „brudzi”, a jak się na siedzeniu rozwali pijak, cały usmarowany błotem i nie-chcę wiedzieć-czym-jeszcze, a na fotelu obok postawi śmierdzącą siatę z nie-chcę-wiedzieć-czym to jakoś nikt larum nie podnosi. Matce z dzieckiem jest łatwo zwrócić uwagę i to ta matka z tym dzieckiem, które – ponownie podkreślam, wcale nie brudziło, bardziej oburzyła Panią i nie tylko Panią, bo Pan obok z dezaprobatą pokiwał głową. No tak tylko, że nawet jakby się zdarzyło mojemu dziecku coś ubrudzić to ja na komunikację miejską się składam podatkami, biletami, a pan który się wybrał autobusem z workiem puszek do skupu już nie i wybaczcie, ale to on powinien wzbudzać większy gniew i oburzenie niż kobieta z małym dzieckiem. Ale oto kobieta z dzieckiem okazała się demonem i wandalem.

Ja absolutnie nie pozwalam dziecku w butach stawać na siedzeniu, nie uważam, że to jest ok – na ławce w parku, na ławce na przystanku uczę dziecka nie brudzić miejsc gdzie potem ktoś usiądzie czystymi spodniami, a jednak mimo to nawet cień możliwości, że dziecko moje ubrudzi fotel w autobusie jest GŁOŚNO i z oburzeniem komentowany.

Jakoś tak mi przykro z tego powodu, no bo matce dogadać łatwo, czyż nie?